Portre fotoğrafları çekmek inanılmaz güzel bir iş. Geçirdiğimiz bir kaç ayı bu anlamda çok iyi değerlendirdim. Ancak hala fotoğraf çekmeye çok açım!
Son zamanlarda insanlara baktıkça; bu kişinin fotoğraflarını çekmeliyim, şöyle bir kadraj oluşturmalıyım diye düşünemeden edemiyorum.
Bir televizyon dizisi oyuncusu, haber spikeri, bir şarkıcı, yolda rastladığım biri, marketteki kasiyer, üniversitedeki hocam, rüyamda gördüğüm ve aslında hiç olmayan insanlar diye liste uzuyor da uzuyor.
Ben de kendime fotoğraflamak istediğim 10 yabancı ünlü, 10 yerli ve 10 ünsüz listesi oluşturmaya karar verdim.
Liste için bir miktar düşünmem gerekecek.
Zira bu 10′lu takımlardan tamamladığım olursa kendim için çok büyük bir şeyi becermiş olacağım. Sonrasında ne mutlu bana!
fotoğraflarını çektiğim çocukların ziyaretine gideceğim. o kadar saflar ki benden sadece fotoğraflarını istemişlerdi. şeker ve çikolataları eşliğinde fotoğraflarını vermek ve bu sefer elimde makina olmadan sadece onlarla vakit geçirmek istiyorum.
benim dersler bitti gibi. 6 sezonluk sex and the city dizisinin tüm bölümlerini 3 haftada izleyip filmine de gittikten sonra ev sıkılmaları başlamak üzereydi ki deli gibi fotograf çekip bu anları atlatmak isedim. garip bi’şi bu merak. yürümekten daima nefret eden ben sırf fotograf çekmek için hayatım boyunca yürüdüğüm tüm yolu bu yıl bir daha katettim sanki. ama gezerek fotograf çekmek hala yoruyor beni.
şimdilik çamaşır odası görevi gören, aslında çocuk odası olması gereken ama arada mini studyoya dönüşen odamızda geçiyor vaktimin epeysi. ilk denemeleri kendi üzerimizde yapıp 3-4 gün boyunca sürekli ortaya çıkan fotograflarla eğlendik. sırada 22 kişi beklemekte aynı karelerden çektirmek için.
son plan 24 kişi ile 24 kare fotograf çekmek oldu. dediğim gibi ilk ikisi sevgilim ve ben olduk. sonraki kurbanımız yetenek kumkuması Çağlar oldu. bu hafta içi bir kaç çekim daha yapacağız ve muhtemelen yazın ortalarında 24×24 bitmiş olcak. sonrası süpriz :)
biz çok eğlendik, bir çok arkadaşımız da bu karelere bayıldıklarını söyledi. ama herkesin ortak fikri wrzl’nin mimiklerinin daha iyi olduğu yönünde oldu. napalım, o mimik yapsın ben o anları çekerim :)
evde kurgu fotografı çekmek için deli oluyordum ama sandığım kadar kolay değilmiş.hele ki evdeki tüm aydınlatmalar beyaz ışıksa çok daha zormuş.
benim sevgili modelim ve ben evdeki zor koşullara aldırış etmeden yaklaşık 7 saat çekim yaptık.
bir hafta öncesinden kumaşçılar çarşına gidip aldığım rengarenk tüller, satenler kısmen de olsa işe yaradı. ah bir de onları alırken esnafa anlatabilseydim derdimi.
saten kumaşa perde halkası dikmeleri için o kadar uğraştım ki, dikmediler!
-abla bundan perde olmaz,
-abla eni boyu uymaz
-bak abla şurdan 5 metre fon keselim sana
diyip beni deli ettiler ama hepsini aldım sonunda. annecikim dikti halkalarını ama bu sefer eş dost dine evde studyo kurdu diye şık şık giyinip gelmeye kalktı; akını zor durdurduk. çekim esnasında ev tepetaklak oldu, ben koltuktan düştüm, Alp pasta istedi, ucuz tripod parçalanıverdi, taner‘in hediyesi ledlerim ve piller kayboldu, tek elle makinayı tutup diğeriyle ışık tutcam diye parmağım şişti, her karenin ardında betül ile heycanla bakıp gülerken çok vakit kaybettik, uykusuz kaldık; bir yandan da çok eğlendik.
ama ben sonuçları sevdim, ışık sistemi ile biraz daha uğraşınca iyi şeyler çıkabileceğini gördüm…