pazar günü ani bir kararla denize gittik. kimsecikler yoktu, rüzgarın oluşturduğu kum dalgaları üzerinde minik yatay çizgilerle yengeç ayak izleri belli oluyordu. hava çok güzel deniz pırıl pırıldı.
soğuk suya girip bir süre parmaklarımın arasında dalgalanan kum taneciklerine baktım, biraz daha ilerledim soğuk suda ayaklarım iyice küçüldü, küçüldü. yüzümü suya sokup açtım gözlerimi, kum tanecikleri yukarıdan daha netti, hem de gözlerim yandı. bir iki yavru balık vardı o arada aşağıda, ama kaybettim izlerini. sonra dayanamadım daha fazla, kendimi bıraktım buz gibi suya…yüzdükten sonra sırtüstü uzandım. kat kat giyinmeli kıştan sonra nasıl bir huzur ve özlediğim tuz tadı, deniz kokusu, yukarıda güneş. herşey kusursuz sanki, bir tek sevgilim yanımda değil. ama biliyorum eve dönünce bana aşık gözlerini görcem.
deniz bambaşka, ürkütücü, yalnız ama huzurlu. kimse yok onu yoran, bir tek ben, ben de kaç kiloyum ki. bir kaç saatlik kaçamak böylesine tat kattı . bomboş kumsalda ılımış biralarımızı tokuşturduk Ahu ile. sonra bir süre bize yaklaşan yengeç yavrusuna leblebi atıp, kumda kayboluşunu izledik. daha büyükleri ortaya çıkınca yavaş yavaş gitmemiz gerektiğini anladık. yolda inek sürüsü ile karşılaşında geçmelerini beklerken tarlada başakların fotoğrafını çektim…