fotoğraflarını çektiğim çocukların ziyaretine gideceğim. o kadar saflar ki benden sadece fotoğraflarını istemişlerdi. şeker ve çikolataları eşliğinde fotoğraflarını vermek ve bu sefer elimde makina olmadan sadece onlarla vakit geçirmek istiyorum.
çok heycanlıyım; beyşehirde yapılacak fotomaratona gitmeye karar verdim. yarın akşam yola çıkıyoruz. bir kaç aydır belliydi tarih ama gidemem diye düşünüyordum. hatta bir kaç gün öncesine kadar hala gidemem-di. sonra çadırlarda ve uyku tulumlarında kalınmayacağını, bizim için Afad tarafından otelde rezervasyon yapıldığı öğrenince gitmeye karar verdim. bir kaç günlük geziler beni sıkıyor ve çok yoruyor ama bunu göze alıyorum bu seferlik. çünkü böyle bir organizasyona belki bir daha katılma şansım olmaz. ellerinde makinalarla aynı şeyi çekmeye çalışan bir sürü insanıi kalacağım yer, yatacağım yatağı vs. vs. düşünmek istemiyor, önemli fotoğrafçılarla tanışacağımı, yeni teknikler öğreneceğimi düşünmeye çalışıyorum. umarım sıkıntısı az, keyfi bol olur…
pazar günü ani bir kararla denize gittik. kimsecikler yoktu, rüzgarın oluşturduğu kum dalgaları üzerinde minik yatay çizgilerle yengeç ayak izleri belli oluyordu. hava çok güzel deniz pırıl pırıldı.
soğuk suya girip bir süre parmaklarımın arasında dalgalanan kum taneciklerine baktım, biraz daha ilerledim soğuk suda ayaklarım iyice küçüldü, küçüldü. yüzümü suya sokup açtım gözlerimi, kum tanecikleri yukarıdan daha netti, hem de gözlerim yandı. bir iki yavru balık vardı o arada aşağıda, ama kaybettim izlerini. sonra dayanamadım daha fazla, kendimi bıraktım buz gibi suya…yüzdükten sonra sırtüstü uzandım. kat kat giyinmeli kıştan sonra nasıl bir huzur ve özlediğim tuz tadı, deniz kokusu, yukarıda güneş. herşey kusursuz sanki, bir tek sevgilim yanımda değil. ama biliyorum eve dönünce bana aşık gözlerini görcem.
deniz bambaşka, ürkütücü, yalnız ama huzurlu. kimse yok onu yoran, bir tek ben, ben de kaç kiloyum ki. bir kaç saatlik kaçamak böylesine tat kattı . bomboş kumsalda ılımış biralarımızı tokuşturduk Ahu ile. sonra bir süre bize yaklaşan yengeç yavrusuna leblebi atıp, kumda kayboluşunu izledik. daha büyükleri ortaya çıkınca yavaş yavaş gitmemiz gerektiğini anladık. yolda inek sürüsü ile karşılaşında geçmelerini beklerken tarlada başakların fotoğrafını çektim…
2 hafta kadar önce istanbul’daydık. yorucu, karmaşık, eğlenceli, yağmurlu, bol laleli, kalabalık bir kaç gün geçirdik. özlediğimiz arkadaşlarımızı görüp bolca çene çaldık. yıllardır sanal sanal tanışıklıklarımız karşılıklı kahve içerek daha da sağlam bir hale geldi.
ara kafede hint çayı içip line’de tibet ağırtan’dan blues dinledim. yanlız başıma Koudelka sergisini görüp yky’den kitap aldım, Ara Güler’i görüp titredim. istanbulu gezmelik sevdim, orda yaşayamayacağıma karar verdim. ama şimdiden özledim…
istanbulda bizi ağırlayan, bizimle ilgilenen limkçiler , bize evini açan, sohbetini esirgemeyen güzel insan paga; sizlere ne kadar teşekkür etsek azdır. en ama en kısa zamanda tekrar görüşmek üzere…
dipnot:
paga; döndüğümüzden beri tüm yemekleri zeytinyağı ile yapıyorum :)
dnzg; kahveler inanılmaz, sen harikasın.