Geçtiğimiz haftasonu çokca güzel vaktit geçirdik. süper insanlar olan Poyrazoğlu ailesi misafirimiz oldu. Bolca sohbet edip bolca Zeynep sevdik , uzun sohbetlere daldık ve çok sayıda fotoğraf çektik.
Oldukça düzenli bir plan yapmıştık. Çünkü zaman kısa, yapılacak etkinlik çoktu. Bazı şeyler eksik kalsa da güzel vakit geçirdiğimizi düşünmekteyim.
Bir yandan da herşeyi yapamamış olmak onların tekrar gelmesi için bir bahane olabilir diye düşündük.
Böylesine güzel zaman geçirip eğlensek de kocam ile oldukça dikkatli bir şekilde “anne-baba olmak , çocuk olmak “ı yakından inceledik. Bizim için ideal birer örnek olduklarını söylememiz gerekir.
Karı-kocadan oluşan ailemizin büyümesi yolunda bizim için faydalı bir staj niteliği taşıdı bu bir kaç gün.
Ancak bir çok şey izlemekle, dinlemekle olmayacak ve tamamlanmayacak. O harika duygular yaşanmadan hiç de tahmin edilesi duygular değilmiş, en çok onu anladık.
Biz Zeynep ile sadece bir haftasonu geçirdik ve burda kalan tişörtünü koklamaktayız .
Anne-babası O’na sahip oldukları için, Zeynep ise böyle güzel kalpli ebeveynlere sahip olduğu için çok şanslılar…
önceki yazlar kadar hevesle tatil beklediğim bir yaz olmadı bu yıl. haftada 3 gün çalışmanın az yorgunluğundan olsa gerek. yine de 1 haftalık ultra herşey dahil sistemine kolu kaptırmayı düşünüyorduk.
sevgilimin böbreklerindeki minicik taşlar tam da tatile çıkacağımız gün hareketlendiler. bolca su, fundalı avakoda çayları ile doktor kontrolunde bir kaç hafta ile tatile giriş yaptık. evde alakart restrondaki yemeklere benzer şeyler yaptım, deniz kokulu oda parfümleri ve deterjanlar kullandım, gün içinde hindistancevisi kokulu güneş kremleri sürüp gezdim ki sevgilim kendini kötü hissetmesin.
sağlık sıkıntılarından kısmen de olsa kurtulunca antalya yolu üzerinde, taşucu’ndan hemen sonraki boğsak köyüne gittik. 3 günlük ufacık bir tatil yaptık. kaldığımız yer yaklaşık 40 yıldır orda bulunan güzel bir oteldi. 5 yıldızlı otellerdeki kalabalık döngü yoktu. herşeyden önemlisi denizi ve doğası harikaydı. hafta içi gittiğimiz için çok daha keyifli oldu. sahilde uzanıp tam karşımızdaki dana adasına ev yapma hayalleri kurduk, gece yıldız izi fotoğrafları çekmeye uğraştık ve en kısa sürede tekrar oraya gitmek için can attık…
pazar günü ani bir kararla denize gittik. kimsecikler yoktu, rüzgarın oluşturduğu kum dalgaları üzerinde minik yatay çizgilerle yengeç ayak izleri belli oluyordu. hava çok güzel deniz pırıl pırıldı.
soğuk suya girip bir süre parmaklarımın arasında dalgalanan kum taneciklerine baktım, biraz daha ilerledim soğuk suda ayaklarım iyice küçüldü, küçüldü. yüzümü suya sokup açtım gözlerimi, kum tanecikleri yukarıdan daha netti, hem de gözlerim yandı. bir iki yavru balık vardı o arada aşağıda, ama kaybettim izlerini. sonra dayanamadım daha fazla, kendimi bıraktım buz gibi suya…yüzdükten sonra sırtüstü uzandım. kat kat giyinmeli kıştan sonra nasıl bir huzur ve özlediğim tuz tadı, deniz kokusu, yukarıda güneş. herşey kusursuz sanki, bir tek sevgilim yanımda değil. ama biliyorum eve dönünce bana aşık gözlerini görcem.
deniz bambaşka, ürkütücü, yalnız ama huzurlu. kimse yok onu yoran, bir tek ben, ben de kaç kiloyum ki. bir kaç saatlik kaçamak böylesine tat kattı . bomboş kumsalda ılımış biralarımızı tokuşturduk Ahu ile. sonra bir süre bize yaklaşan yengeç yavrusuna leblebi atıp, kumda kayboluşunu izledik. daha büyükleri ortaya çıkınca yavaş yavaş gitmemiz gerektiğini anladık. yolda inek sürüsü ile karşılaşında geçmelerini beklerken tarlada başakların fotoğrafını çektim…