DÄ°NEMÄ°Z

Bir yılı aşkın bir süredir devam ettiğim fotoğraf atolyesinin sergi zamanı geldi çattı. Ben; her işi son güne bırakan ben paçaları tutuşmuş halde ve kara kara düşünmekteyim. Henüz hangi proje ile katılacağım belli değil. Çok hızlı karar verip bir an önce çekimlere girişmem lazım ve önümde sadece bir kaç hafta var.
Öte yandan Ağustos ayından itibaren dersler başladı ve benim çekimler için haftada 3 boş günüm oluyor. Sağlam bir taktiğe ihtiyacım var yani.
Ama ÅŸu aralar herÅŸey vız gelir bana, hayatımda hiç olmadığım kadar mutluyum çünkü…

Sevgili kocamın kullandığı ve benim de çok sevdiÄŸim, evde sırf hoÅŸuma gittiÄŸi için kendi kendime tekrar bile ettiÄŸim “hanımköy”den geldik sıcacık (!) evimize. Çok güzel 3 gece 4 gün geçirdik. Deliler gibi annecik yemekleri yedik, geç saatlere kadar üşüyerekten yıldızları izledik, daÄŸ bayır gezip börtü böceklerle oynadık, dalından koparıp karnımız aÄŸrıyana kadar kiraz yedik, bol bol fotoÄŸraf çektik.
Her yıl en az bir kez köye gitmeye çalışıyorum. Orayı hep çok sevdim. Babaannemi kaybettikten sonraki seneler gitmek zor gelse de zamanla tekrar keyif almaya başladım. Ancak büyüdükçe daha az gidip  daha çok özlemeye başladım sanırım. Özellikle Haziran kapıyı çalar çalmaz köye giden anne ve babamla orda vakit geçirmeye çok ihtiyaç duyduğumu farkettim.
GeçirdiÄŸimiz haftasonu hem onlara hem bize çok iyi geldi. En kısa zamanda tekrarını yapmak için sözleÅŸip evimize döndük…

Dip not:
Bir Çerkez köyünden bahsettik, yemeklerinden bahsetmezsek olmaz. 3 gün içinde annemin yaptığı leziz yemeklerin listesi:
Baaeste-Şips (Haşlanmış tavuk eti ve onun suyu ile hazırlanan sos, bulgur lapası, tereyağlı sos)
Lıbje (Düğün yemeği, kuşbaşı et ile yapılan bir tür yahni)
Delen (Sobanın fırınında pişmiş,  reyhanlı patates harcı ile açılmış börek türü)
Koyjaupha (Taze kaymak, çerkez peyniri, süt, yumurta, tereyağıve mısır unu ile hazırlanan enfes kahvaltılık)

Dip not 2: Yemeklerin tariflerini yazamıyorum, çünkü bilmiyorum. Annem ve ablamın ellerine su dökemeyeceğim için yapmayı hiç denemedim. İlle de yapmak istiyorum diyen olursa tarifi onlardan alır yazarım.

Sabah erkenden  sevgilim ile MaraÅŸ-Göksun’a  gidiyoruz. Bir kaç gün Adana’nın boÄŸucu sıcaklarından kaçmış olmak bile yetecek.  AkÅŸamları köy evimizin terası ÅŸahane olmakta. Fırından yeni çıkmış halvane (bir tür çerkez ekmeÄŸi) ile semaverde çay keyfi yapmak için sabırsızlanıyorum.
Kısacık bir süre de olsa biraz dinlenecek, biraz gezecek, epeyce çerkez yemeÄŸi yiyeceÄŸiz…

Portre fotoğrafları çekmek inanılmaz güzel bir iş. Geçirdiğimiz bir kaç ayı bu anlamda çok iyi değerlendirdim. Ancak hala fotoğraf çekmeye çok açım!
Son zamanlarda insanlara baktıkça; bu kişinin fotoğraflarını çekmeliyim, şöyle bir kadraj oluşturmalıyım diye düşünemeden edemiyorum.
Bir televizyon dizisi oyuncusu, haber spikeri, bir şarkıcı, yolda rastladığım biri, marketteki kasiyer, üniversitedeki hocam, rüyamda gördüğüm ve aslında hiç olmayan insanlar diye liste uzuyor da uzuyor.
Ben de kendime fotoğraflamak istediğim 10 yabancı ünlü, 10 yerli ve 10 ünsüz listesi oluşturmaya karar verdim.
Liste için bir miktar düşünmem gerekecek.
Zira bu 10′lu takımlardan tamamladığım olursa kendim için çok büyük bir ÅŸeyi becermiÅŸ olacağım. Sonrasında ne mutlu bana!

Geçtiğimiz haftasonu çokca güzel vaktit geçirdik. süper insanlar olan Poyrazoğlu ailesi misafirimiz oldu. Bolca sohbet edip bolca Zeynep sevdik , uzun sohbetlere daldık ve çok sayıda fotoğraf çektik.
Oldukça düzenli bir plan yapmıştık. Çünkü zaman kısa, yapılacak etkinlik çoktu. Bazı şeyler eksik kalsa da güzel vakit geçirdiğimizi düşünmekteyim.
Bir yandan da herşeyi yapamamış olmak onların tekrar gelmesi için bir bahane olabilir diye düşündük.
Böylesine güzel zaman geçirip eÄŸlensek de kocam ile oldukça dikkatli bir ÅŸekilde “anne-baba olmak , çocuk olmak “ı yakından inceledik. Bizim için ideal birer örnek olduklarını söylememiz gerekir.
Karı-kocadan oluşan ailemizin büyümesi yolunda bizim için faydalı bir staj niteliği taşıdı bu bir kaç gün.
Ancak  bir çok şey izlemekle, dinlemekle olmayacak ve tamamlanmayacak. O harika duygular yaşanmadan hiç de tahmin edilesi duygular değilmiş, en çok onu anladık.
Biz Zeynep ile sadece bir haftasonu geçirdik ve burda kalan tişörtünü koklamaktayız .
Anne-babası O’na sahip oldukları için, Zeynep ise böyle güzel kalpli ebeveynlere sahip olduÄŸu için çok ÅŸanslılar…

Ne kadar  kendime özenle sıkıntılar yaratsam da şu son zamanları çok keyifli şeyler yaparak geçirdiğimi fartettim. Ve bunları hatırlamak için onları yazdım:

• Ä°stanbul macerası ve Miss Turkey ÅŸahane idi.
• Ä°ki sergiye katıldım, ikincisi benim için çok önemliydi ve çok güzel geçti. Sergi öncesi yorucu olmasına raÄŸmen bu sonucu pek etkilemedi.
• Ekipmanıma bir objektif daha ekledim.
• Yakın arkadaÅŸlaımızla ufak bir deniz kaçamağı yaptık ve sezonu açmış olduk.
• Friends‘i tekrar izlemeye baÅŸladım.
• Weeds yeni sezon baÅŸladı.
• Altın Koza Film Festivalinde fotoÄŸraf çekip bir sürü film izledim.
• Lomo makinam ile epeyce çekim yaptım.
• Red Alert 3 ve Sims 3 oynadım.
• Temmuzda Ä°stanbul’a gitmek üzere ÅŸahane bir teklif alıp hemen kabul ettim.
• Uzun bir süre blog yazmadım; ama maddeledim.

Eveet, neymiÅŸ;  iyi ÅŸeyler çok kötü ÅŸeylerden azmış, memnuniyetsiz olmamak gerekmiÅŸ…

…ve ani bir teklif-karar ile dershaneye geri döndüm.
FotoÄŸraf ve öğretmenlik bir arada nasıl olacak diyip çok düşünmüştüm. Hala devam eden saÄŸlık sıkıntıları da cabası. Ama öğretmeliÄŸi de çok özledim ve daha fazla ara bana zarar veriri hale gelecekti. Hepsinin bir orta yolunu buldum galiba…
Hem fotoğraf için zamanım olacak, hem de deli gibi sevdiğim gerçek mesleğimi yapmış olacağım. Haftada 4 gün evime çok yakın (yürüme mesafesi ile 5 dk) şubede eski arkadaşlarımla çalışacağım.
Heycanlıyım ama hala acaba da diyorum. Bundan sonrasını zaman gösterecek…

Yaz burnunun ucunu göstermekten vazgeçip tüm gücü ile bizi periÅŸan etmeye baÅŸladı. Gün içinde dışarıya çıkmak için en uygun saat akÅŸam 6′dan sonrası. Ama sıcak bir memlekette olmamıza raÄŸmen dükkanların 7 gibi kapanması da çok sıkıntı. 9′a kadar açık kalsa hayat daha güzel olacak.
Ama zorunda kalıp da öğlen saatleri dışarı çıkmak gerekiyorsa vay halinize. Geçen gün tam öğle vakti dışarıdaydım, uzun bir de mesafeyi yürümek zorunda kaldım. Hala başımın sıcak olduğunu hissediyorum.
Güzel bir yaÄŸmur yaÄŸsa ve ÅŸu pis havadan kurtarsa ya bizi…

Sevgili kuzeninim hediye ettiÄŸi Lomo Fisheye makina sayesinde Lomography delisi oldum çıktım.  Bu makinalar  ile çekim yapmanın tadı bambaÅŸka. Hele filmleri kendiniz yıkıyor ve basıyorsanız çok daha güzel ve özel oluyor yaptığınız iÅŸ.  Åžahsen ben deli gibi heyecan duyuyorum. Özellikle lomo’nun beklenmedik sonuçları çok ÅŸaşırtıcı oluyor. Lomo makinamın yanında çok kocaman ve ürkütücü görünen Canon 5D yi elime alınca Lomoya ihanet etmiÅŸ gibi hissetsem de ikisinden de vazgeçemiyorum. Bir yandan herÅŸeyi kontrol edbildiÄŸiniz ve fotoÄŸrafı hemen görebildiÄŸiniz Dslr makina, diÄŸer yanda ışığın, rengin, anın tamamen kontrolsuz ve kötü kalitede kaydedilmesi var. Ä°ÅŸte heyecan da burda.  (örnekler için burdan lütfen)
Bu oyuncak gibi fotoğraf makinalardan bir çoğunu almak  epeydir aklımda.
Açıkcası ben tüm lomo makinaları kullanmak istiyorum. Bütçeme uyduğu sürece her ay bir tanesini alma niyetindeyim. Ancak biraz daha zaman gerekli. Zira tüm ekipmanımı yeniledim;  5D body ve 17-40mm objektif aldım, evdeki stüdyoyu dekore ettim, ışık sistemi aldım vs. vs.
Bu arada makinaların Lomography.com fiyatı biraz yüksek. bunları E-bay’dn almak daha karlı olur gibi. Hem kullanılmış olması koleksiyon oluÅŸturmak için çok daha iyi olacaktır. Hatta B&h Photo fiyatları bile daha uygun.
Ayrıca şurda Lomography ile ilgili güzel bir yazı var.  Burda da benim  lomo fisheye çekimlerim bulunmakta.
Bir alıntı yaparak sergi haberi de vermek istiyorum. Facebook üzerinde link var, onun dışında bir link bulamadım.
Devamını okuyun »

Belli bir yaÅŸa gelince eskiden “büyük”lerden duyduÄŸum bir çok ÅŸeyin gerçek olduÄŸunu anlıyorum. Hiç kızmayacağımı düşündüğüm ÅŸeylere kızıyor, hiç yapmam dediÄŸim ÅŸeyleri yapıyorum ve iÅŸin  garip yanı bunlar beni hiç rahatsız etmiyor! 30 yaşına az bir ÅŸey kalmışken iyice “büyümüş” hissediyorum. Lakin son bir kaç aydır kafam çok ama çok karışık.
Mevzu ; iş-güç. Şu an sanki bir yol ayrımındayım. Ama bu yaşta olmaması gereken bir yol ayrımı bu. Öğretmen olarak çalışmaktan herzaman çok büyük keyif aldım ve çok da güzel geri dönüşlerini gördüm. Ancak bu yıl biraz sağlık sıkıntıları, biraz yorgunluk, biraz da fotoğraf tutkusu ile öğretmenliğe fiilen ara verdim. Öğretmeye devam ettim tabi; sadece upuzun bir süredir herhangi bir kuruma bağlı olmadan geçirdiğim ilk yıl oldu.
Tekrar çalışmak için tam da ÅŸu sıralar baÅŸvuru yapmam gerekiyor. Ä°ÅŸte büyük kararsızlık burda. Sınıfı, yoÄŸun ders günlerini deli gibi özlemiÅŸ olsam da bunun için fotoÄŸraf makinasını elimden bırakmak fikri beni çok korkutuyor. Çünkü biliyorum ki bu iki iÅŸ bir arada asla yürümez…