Mevzu ; iş-güç. Şu an sanki bir yol ayrımındayım. Ama bu yaşta olmaması gereken bir yol ayrımı bu. Öğretmen olarak çalışmaktan herzaman çok büyük keyif aldım ve çok da güzel geri dönüşlerini gördüm. Ancak bu yıl biraz sağlık sıkıntıları, biraz yorgunluk, biraz da fotoğraf tutkusu ile öğretmenliğe fiilen ara verdim. Öğretmeye devam ettim tabi; sadece upuzun bir süredir herhangi bir kuruma bağlı olmadan geçirdiğim ilk yıl oldu.
Tekrar çalışmak için tam da şu sıralar başvuru yapmam gerekiyor. İşte büyük kararsızlık burda. Sınıfı, yoğun ders günlerini deli gibi özlemiş olsam da bunun için fotoğraf makinasını elimden bırakmak fikri beni çok korkutuyor. Çünkü biliyorum ki bu iki iş bir arada asla yürümez…
ıjrpgjabefopnv……
üzerime karanlık çöküyor gibi. yolda yürüken, yemek yerken, film izlerken birden o fotografdan uzaklaşıyor uzaktan izliyorum yaptıklarımı. upuzun bir yolda kayboluyorum sonra. farkında olmadan kırıp döküyorum kendimi ve onu. kim haklı kim haksız bilmeden… cevabı yok çünkü sorularımın ne ben ne başkası yanıtlayamıyor bunları.ben ağlarken o uyuyorsa bu adil mi?insanlarla uğraşmaktan beni o kadar unutuyorum ki, sadece kırgın, ağlak olduğumda aklıma geliyor çünkü o zaman yanımda sadece ben oluyorum, tek başına!
sadece bu şarkı iyi geliyor bana…
yağmur duasına çıkmak istiyorum şu kasvetli yapışkan soğuk havada, iyice gömülüyorum dibe doğru. içmek istiyorum bu aralar, sigara hem de! ama bıraktım ya, nodüllerim için ya, yoksa ne olur? pörtler gözlerim ve sesim kısılır, nodüller büyür ameliyat olurum.
hımm bu pek iyi değil. şarap içeyim o zaman hem kan yapar hem sarhoş, gevşer tüm kasıntılıklarım, sallamam sevmeyenlerimi ve sevemeyenlerimi. kimseye zararı olmadan şirince yaşamaya çalışan ben çok yoruluyorum küçük hesaplardan, klavye ıslanmasın istiyorum o yüzden ya yazmayı bırakmam ya da ağlamayı bırakmam gerekiyor, depresif bi yazı oldu biliyorum s…de değil! hastayım bir de tüm bunların üstüne, hapşurmaktan kafam ağrıyor. bu memleketin ne sıcağı ne de soğuğu çekilmiyor. 11 saat derse girdim kollarım acıyor artık. çok mu üst üste geliyor herşey kestiremiyorum…
aslında biliyorum beni bu kara karanlık yapan şeyi ama görmemek için çok direniyorum, ama artık görmem ve bir çözüm getirmek gerekiyor.
özel sektör zordur, hep söylenir bu, hep insanlar orada kazanmak üzerine yoğunlaşmıştır. patron da çalışan da para kazanmak üzere yapar herşeyi. ama benim yaptığım işte böyle olmamalı, çünkü bu iş para için yapılabilindecek bir iş değildir. evet para kazanıyorum hatta bir çok meslektaşıma oranla türkiye standartlarını da düşünürsek iyi kazanıyorum ancak işimi de iyi yapıyorum ama para için değil, aldığım o zarf için değil, gecenin 9 una kadar tek tek her bir öğrencinin derdini sıkıntısını dinlemem, anlamadığı en basit şeyi bıkmadan gerekiyorsa 10 kez anlatmam işim çok sevdiğim için.. hiç bir içi dolu zarf bana gelip boynuma sarılan öğrencimin teşekkürünün verdiği mutluluğu veremez, hiçbir iş beni dönem başında kimya neti (-) puanlarda olan öğrencinin 1 ay sonra 5 net soru yaptığı zaman gözündeki ışıltının mutluluğunu yaşatamaz. ama ben çok yoruldum… içi hırs dolu yöneticilerden çok sıkıldım… yarın benim için önemli bir gün… dersimde istediğim konsatrasyonu sağlayamıyorum. akraba eş dost ilişkiler etrafında iş yürüten insanların arasında daha fala devam edemeyeceğim ama biliyorum ki ben onlar için çalışmıyorum, haftada 42 saat derse girip hala bundan huzur bulabilirken sınıfa girdiğim zaman öğrencilerimden aldığım güzel bakışlarla huzur bulabiliyorken bunun bozulması beni bozuyor artık. bilmiyorum sonucu, sadece bu şekilde devam edemeyeceğimi dile getirip sonucu her ne olacaksa katlanacağım…
belki sonra evde vakit geçirmeyi sevmek üzerine yazılar yazacağım belli mi olur? ayıp mı olur?