İlk kime haber vermeliydik, hatta birilerine daha haber vermeli miydik soruları.
Dayanamayıp önce İzmir’deki ablamı aradım, ilk ona söyledim, hemen ardından burdaki ablamı ve kızkardeşim sayılacak Ahu’yu aradım.
Telefonda ben ağlamaktan konuşamazken karşı tarafdan da hıçkırık sesleri duyar oldum.
Bir kaç saat sonra Özer çalmaya gidecekti, günlerden cumaydı, sabah dersim vardı; mutluluktan ölecektim!
Sonra kapı çaldı, ablam geldi, gözleri benimkilerden kırmızıydı, hemen ardından Ahu geldi. Taze meyveler yemem gerekli diye bana alış veriş yapmış daha o anda!
O zamanlar anlamalıydım ne şahane bir hamilelik geçireceğimi.
Ne konuştuk, ne yaptık kısımları çok flu, sadece ertesi gün olsun, koşa koşa doktorumuza gidelim ve her şeyin yolunda olduğunu öğrenelim istiyordum.
Sabah işe gittim ama aklım bambaşka yerde, hangi sınıfta hangi konuyu anlattım, doğru mu yanlış mı anlattım hatırlamıyorum. Öğle tatilinde doktoruma gitme derdindeyim ben o an, o an bile elim karnıma gidiyor “oley be!” diyorum hep içimden!
Sonunda doktorun muayenehanesindeyiz, içerdeki hasta bir türlü çıkam bilmez! Sevgilim bir yandan beni sakinleştirme bir yandan kendine hakim olma telaşında.
Karnıma soğuk jeli döküyor en sevdiğim doktorum; ne de olsa beni tüm streslerimden uzaklaştırıp bu anları yaşamama vesile olmuş kişi kendisi.

Ve işte hayatımızı  tam anlamı ile “upgrade” eden 2,6 mm’lik  nokta! Evet;  orda, sapasağlam, 6 haftalık,  cin gibi cin cin gibi!
Tüm bunlar bir yıl önce bugün oldu; bir yıl önce bugün uykuya anne olarak daldım, hayatımın en güzel uykusuydu bu. yastığım ıpıslak olmuştu, sevgilim ellerimi sımsıkı tutmuştu, bebeğimin kalbi oluşmaya başlamış, habire hücre bölünmeleri ile uğraşıyordu. Bir yıl sonrasını düşünmüştüm o an; acaba nasıl olacak diye…
işte “o an”dayım; bebeğim az önce ellerimi sımsıkı tuttu, gözlerimin içine baktı, öptüm ellerini, yüzünü, kafasını, uykuya daldı!

bunu daha önce de yazmıştım ama “daha ne isterim ben hayattan”…

Yaşadığım bu süreç beni korktuğum gibi endişeli, sıkıntılı yapmadı, aksine huzurlu ve sakin oldum. sadece ota boka ağlamak ve ara ara şiddetlenen sırt ağrıları dışında herşey harikulede geçmekte.
Bir elimde havuç, diğer elimde elma, kulağımda güzel müzikler, aklımda hep bebek, yanımda sevgilim, ailem ve bu keyifli zamanlarda hep yanımızda olan güzel dostlar.
E ben bunun için de ağlarım ki şimdi…
“Rüzgara kapılmış gidiyorum ben, ne olacak bu işin sonu ne olacağım ben… dü dü duu duuü…”

Dün doktor randevumuz vardı, nam’ı değer fasulyemiz, bebeğimiz şaşılır derecede atak yapıp gayet güzel büyümüş.  Ancak bu sefer ultrason ile yüzünü göremedik, sırt çevirmişti ve sürekli hareket halindeydi.
Sanki karnımın içinde bir festival var, sürekli hareket halinde. İlk hareketlerini hissedeli epey oldu, ancak artık çok daha güçlü, çok daha sık ve uzun süreli oluyor.  Seslerimize, dokunmamıza tepki veriyor. Ders esnasında sesimi yükseltirsem ufak bir tekme sallıyor.
Ah tüm bunlar öyle yeni, öyle farklı ve öyle keyifli ki, her anı tekrar tekrar yaşamak istiyorum ama bir an önce doğum zamanı da gelsin diye sabırsızlanıyorum.
Hep söylüyorlardı, hamileliğin en güzel zamanları bu aylar diye. Gerçi ben her anından inanılmaz keyif aldım.
Banyodan kusup bitap olmuş bir şekilde çıkarken bile yüzümde alık bir gülümse oluyor ve hemen salata kasesine yumuluyordum.  Ama ne zaman içimde hareketlerini hissetmeye başladım; o zaman herşey bambaşka bir boyuta geçti, çok daha gerçekti ve ordaydı. Herhangi bir cihaz olmadan da orda olduğunu anlıyordum.
Şimdi ise bize tepki vermesi, başının ya da ayaklarının nerde olduğunu bilmek, sabah bu hareketlerle uyanmak tarifsiz şeyler.
Hayatımdaki bu sürecin her anı yeni ve heyecan dolu geçiyor, hiç olmadığım kadar mutlu, huzurlu hissediyorum. Sevgilim ile aramızdaki herşey çok daha fazla güçleniyor, onun gözlerinin içine bakarken içimde ona ait bir kalp taşıdığımı bilmek nefesimi kesiyor…
Sonra şu şarkıyı mırıldanmak geliyor içimden =)
Ps: Fotoğraftaki bu güzel hediye bize çok sevgili Melisa‘da geldi, bizi çok mutlu etti.