Yaklaşık 1 yıldır devam ettirdiğimiz proje nihayet tamamlanıyor.
Adana’nın 5 başarılı kadını ve onları fotoğraflayacak 5 fotoğrafçıdan oluşan bir ekiple 8 Mart’ta sergi açmak üzere bir araya geldik.
Başlangıçta kişilerle bağlantı kurmak zor olur mu, kabul ederler mi, rahat çalışmamıza izin verirler mi diye çok düşündük ama nihayetinde proje tamamlandı.
Fotoğraflar hazır, katalog baskıya verildi, afiş ve davetiyeleri dağıtmaya başladık bile. Herşey bu zamana kadar pek de sorun çıkmadan devam etti. Bunda en büyük etki ekibimizin iyi olmasıydı sanırım.
Ben kendimi diğer arkadaşlarımdan şanslı hissediyorum, zira birlikte çalıştığım Ahenk Demir ile geçirdiğim her an çok eğlenceli ve çok verimliydi. Özellikle hamile olmam çekim yaparken beni ne kadar zorladı ise Ahenk Hanım işleri benim için hep kolaylaştırdı. Herşeyden öte hayat boyu görüşmek, sohbet etmek isteyeceğim çok kıymetli bir dost edindirdi bu proje bana.
Haftaya fotoğraf baskılarını alıp sergi salonuna asma işi dışında pek bir işimiz kalmadı. Sergi gününün sabırsızlıkla bekliyorum…
Davetiye ve afiş için şurdan lütfen =)
Öte yandan Ağustos ayından itibaren dersler başladı ve benim çekimler için haftada 3 boş günüm oluyor. Sağlam bir taktiğe ihtiyacım var yani.
Ama şu aralar herşey vız gelir bana, hayatımda hiç olmadığım kadar mutluyum çünkü…
Sevgili kocamın kullandığı ve benim de çok sevdiğim, evde sırf hoşuma gittiği için kendi kendime tekrar bile ettiğim “hanımköy”den geldik sıcacık (!) evimize. Çok güzel 3 gece 4 gün geçirdik. Deliler gibi annecik yemekleri yedik, geç saatlere kadar üşüyerekten yıldızları izledik, dağ bayır gezip börtü böceklerle oynadık, dalından koparıp karnımız ağrıyana kadar kiraz yedik, bol bol fotoğraf çektik.
Her yıl en az bir kez köye gitmeye çalışıyorum. Orayı hep çok sevdim. Babaannemi kaybettikten sonraki seneler gitmek zor gelse de zamanla tekrar keyif almaya başladım. Ancak büyüdükçe daha az gidip daha çok özlemeye başladım sanırım. Özellikle Haziran kapıyı çalar çalmaz köye giden anne ve babamla orda vakit geçirmeye çok ihtiyaç duyduğumu farkettim.
Geçirdiğimiz haftasonu hem onlara hem bize çok iyi geldi. En kısa zamanda tekrarını yapmak için sözleşip evimize döndük…
Dip not:
Bir Çerkez köyünden bahsettik, yemeklerinden bahsetmezsek olmaz. 3 gün içinde annemin yaptığı leziz yemeklerin listesi:
Baaeste-Şips (Haşlanmış tavuk eti ve onun suyu ile hazırlanan sos, bulgur lapası, tereyağlı sos)
Lıbje (Düğün yemeği, kuşbaşı et ile yapılan bir tür yahni)
Delen (Sobanın fırınında pişmiş, reyhanlı patates harcı ile açılmış börek türü)
Koyjaupha (Taze kaymak, çerkez peyniri, süt, yumurta, tereyağıve mısır unu ile hazırlanan enfes kahvaltılık)
Dip not 2: Yemeklerin tariflerini yazamıyorum, çünkü bilmiyorum. Annem ve ablamın ellerine su dökemeyeceğim için yapmayı hiç denemedim. İlle de yapmak istiyorum diyen olursa tarifi onlardan alır yazarım.
Portre fotoğrafları çekmek inanılmaz güzel bir iş. Geçirdiğimiz bir kaç ayı bu anlamda çok iyi değerlendirdim. Ancak hala fotoğraf çekmeye çok açım!
Son zamanlarda insanlara baktıkça; bu kişinin fotoğraflarını çekmeliyim, şöyle bir kadraj oluşturmalıyım diye düşünemeden edemiyorum.
Bir televizyon dizisi oyuncusu, haber spikeri, bir şarkıcı, yolda rastladığım biri, marketteki kasiyer, üniversitedeki hocam, rüyamda gördüğüm ve aslında hiç olmayan insanlar diye liste uzuyor da uzuyor.
Ben de kendime fotoğraflamak istediğim 10 yabancı ünlü, 10 yerli ve 10 ünsüz listesi oluşturmaya karar verdim.
Liste için bir miktar düşünmem gerekecek.
Zira bu 10′lu takımlardan tamamladığım olursa kendim için çok büyük bir şeyi becermiş olacağım. Sonrasında ne mutlu bana!
Geçtiğimiz haftasonu çokca güzel vaktit geçirdik. süper insanlar olan Poyrazoğlu ailesi misafirimiz oldu. Bolca sohbet edip bolca Zeynep sevdik , uzun sohbetlere daldık ve çok sayıda fotoğraf çektik.
Oldukça düzenli bir plan yapmıştık. Çünkü zaman kısa, yapılacak etkinlik çoktu. Bazı şeyler eksik kalsa da güzel vakit geçirdiğimizi düşünmekteyim.
Bir yandan da herşeyi yapamamış olmak onların tekrar gelmesi için bir bahane olabilir diye düşündük.
Böylesine güzel zaman geçirip eğlensek de kocam ile oldukça dikkatli bir şekilde “anne-baba olmak , çocuk olmak “ı yakından inceledik. Bizim için ideal birer örnek olduklarını söylememiz gerekir.
Karı-kocadan oluşan ailemizin büyümesi yolunda bizim için faydalı bir staj niteliği taşıdı bu bir kaç gün.
Ancak bir çok şey izlemekle, dinlemekle olmayacak ve tamamlanmayacak. O harika duygular yaşanmadan hiç de tahmin edilesi duygular değilmiş, en çok onu anladık.
Biz Zeynep ile sadece bir haftasonu geçirdik ve burda kalan tişörtünü koklamaktayız .
Anne-babası O’na sahip oldukları için, Zeynep ise böyle güzel kalpli ebeveynlere sahip olduğu için çok şanslılar…
Sevgili kuzeninim hediye ettiği Lomo Fisheye makina sayesinde Lomography delisi oldum çıktım. Bu makinalar ile çekim yapmanın tadı bambaşka. Hele filmleri kendiniz yıkıyor ve basıyorsanız çok daha güzel ve özel oluyor yaptığınız iş. Şahsen ben deli gibi heyecan duyuyorum. Özellikle lomo’nun beklenmedik sonuçları çok şaşırtıcı oluyor. Lomo makinamın yanında çok kocaman ve ürkütücü görünen Canon 5D yi elime alınca Lomoya ihanet etmiş gibi hissetsem de ikisinden de vazgeçemiyorum. Bir yandan herşeyi kontrol edbildiğiniz ve fotoğrafı hemen görebildiğiniz Dslr makina, diğer yanda ışığın, rengin, anın tamamen kontrolsuz ve kötü kalitede kaydedilmesi var. İşte heyecan da burda. (örnekler için burdan lütfen)
Bu oyuncak gibi fotoğraf makinalardan bir çoğunu almak epeydir aklımda.
Açıkcası ben tüm lomo makinaları kullanmak istiyorum. Bütçeme uyduğu sürece her ay bir tanesini alma niyetindeyim. Ancak biraz daha zaman gerekli. Zira tüm ekipmanımı yeniledim; 5D body ve 17-40mm objektif aldım, evdeki stüdyoyu dekore ettim, ışık sistemi aldım vs. vs.
Bu arada makinaların Lomography.com fiyatı biraz yüksek. bunları E-bay’dn almak daha karlı olur gibi. Hem kullanılmış olması koleksiyon oluşturmak için çok daha iyi olacaktır. Hatta B&h Photo fiyatları bile daha uygun.
Ayrıca şurda Lomography ile ilgili güzel bir yazı var. Burda da benim lomo fisheye çekimlerim bulunmakta.
Bir alıntı yaparak sergi haberi de vermek istiyorum. Facebook üzerinde link var, onun dışında bir link bulamadım.
“Lomografi nedir?
Her şey, 1990’lı yılların başında Viyana’da öğrenci olan Matthias Fiegl ve Wolfgang Stranzinger isimli iki arkadaş tarafından keşfedilen küçük esrarengiz bir Rus fotoğraf makinası olan Lomo Kompakt Automat ile başladı. Viyana’da sessizce ve spontane olarak başlayan bu fotoğraf macerası bugün sayıları milyonlara yaklaşan amatör Lomo kullanıcısı sayesinde sosyo-kültürel bir harekete dönüşmüş durumda. Sınırları, kuralları, planları, hatta netlik, doğru kadraj gibi teknik sınırlamaları dahi reddederek en sıra dışı durumlarda en sıra dışı pozları mümkün olduğunca fazla pozlamayı hedefleyen Lomografi akımının sonucu, yüzbinler tarafından çekilmiş otantik, renkli, çılgın, birbirinden eğlenceli enstanteneler ve Lomo duvarları oldu. Bugün 500.000’i aktif üye olmak üzere sayıları milyonları bulan Lomoseverlerin arasında Brian Eno, Moby, Robert Redford, Rosie O’Donnell, David Byrne, Chick’s on Speed, Pulp, Underworld, Daft Punk ve Jeff Bridges gibi ünlü isimler de yer alıyor.
Yıllardır moda, reklam ve sanat fotoğraflarıyla tanıdığımız 5 ünlü fotoğrafçı; Sıtkı Kösemen, Şenol Altun, Candaş Arın, Yağmur Kızılok ve Mehmet Erzincan‘ın lomo objektifinden yakaladıkları Lucca Art’da…”
Kendime not:
“wishlist”
- Diana F + Deluxe Kit
- SEAGULL TLR RED / GOLD
- 35MM LOMOGRAPHIC FILM (400-800 asa)
- HOLGA Starter Kit
- FUJI INSTANT MINI 7S CHOCO
- OKTOMAT
- PINHOLE ART DIY 135
portre fotoğraflarda kullandığım tüller sonunda başka işlere de yarayacak. bugün boyunca tüllerden şekilller kesip malzeme hazırlamam gerek. çünkü yarın “fotogram” yapmaya çalışacağım.
fotogram; fotoğraf makinası olmaksızın yapılan fotoğraflar aslında. 35mm fil yerine agrandizörün önüne fotoğraf kartını, ışık kaynağı ve kart arasına da yarı saydam cisimleri koyunca ortaya fotogram çıkıyor. şurda örnekleri bulunmakta.
bir de ne zamandır denemek istediğim pinhole tekniğini de bu hafta deneme şansım var. burda bulduğum örneklerden birinin karton üzerine baskısını alıp pinhole makinamı hazırlayacağım. eğer beceremezsem basit bir konserve kutusu yeterli olacaktır.
adana’da bir grup lise öğrencisinin harika sergisinden sonra bu teknik hep aklımda kalmıştı. Onların hocasından bu işi öğrenecek olmam da ayrı bir keyif (:
dorothy-shoes fransız, 28 yaşında. tiyatro oyuncusu, grafik tasarımcısı, fotoğrafçı.
ama asıl tanımları; fikir canavarı, hayal avcısı, fotoğraf perisi, zeka küpü, sıyrık balata, hayran olunası yetenek.
teknik anlamdaki fotoğrafçılık kısmını kendi başına halledip ilk sergisini 2006 da Belçika’da açmış.
ben ilk deviantart’da gördüm ve o zamandır epeyce ilgi ile izlemekteyim. çalışmaları içine girip kaybolup arada nefes almaya çıkıp geri kaybolmayı gerektiren şeyler.
son yıllarda beni en çok etkileyen karelerin hepsinin sahibi de desek yeridir.
fotoğraflarını çektiğim çocukların ziyaretine gideceğim. o kadar saflar ki benden sadece fotoğraflarını istemişlerdi. şeker ve çikolataları eşliğinde fotoğraflarını vermek ve bu sefer elimde makina olmadan sadece onlarla vakit geçirmek istiyorum.
benim dersler bitti gibi. 6 sezonluk sex and the city dizisinin tüm bölümlerini 3 haftada izleyip filmine de gittikten sonra ev sıkılmaları başlamak üzereydi ki deli gibi fotograf çekip bu anları atlatmak isedim. garip bi’şi bu merak. yürümekten daima nefret eden ben sırf fotograf çekmek için hayatım boyunca yürüdüğüm tüm yolu bu yıl bir daha katettim sanki. ama gezerek fotograf çekmek hala yoruyor beni.
şimdilik çamaşır odası görevi gören, aslında çocuk odası olması gereken ama arada mini studyoya dönüşen odamızda geçiyor vaktimin epeysi. ilk denemeleri kendi üzerimizde yapıp 3-4 gün boyunca sürekli ortaya çıkan fotograflarla eğlendik. sırada 22 kişi beklemekte aynı karelerden çektirmek için.
son plan 24 kişi ile 24 kare fotograf çekmek oldu. dediğim gibi ilk ikisi sevgilim ve ben olduk. sonraki kurbanımız yetenek kumkuması Çağlar oldu. bu hafta içi bir kaç çekim daha yapacağız ve muhtemelen yazın ortalarında 24×24 bitmiş olcak. sonrası süpriz :)
biz çok eğlendik, bir çok arkadaşımız da bu karelere bayıldıklarını söyledi. ama herkesin ortak fikri wrzl’nin mimiklerinin daha iyi olduğu yönünde oldu. napalım, o mimik yapsın ben o anları çekerim :)