Belli bir yaÅŸa gelince eskiden “büyük”lerden duyduÄŸum bir çok ÅŸeyin gerçek olduÄŸunu anlıyorum. Hiç kızmayacağımı düşündüğüm ÅŸeylere kızıyor, hiç yapmam dediÄŸim ÅŸeyleri yapıyorum ve iÅŸin  garip yanı bunlar beni hiç rahatsız etmiyor! 30 yaşına az bir ÅŸey kalmışken iyice “büyümüş” hissediyorum. Lakin son bir kaç aydır kafam çok ama çok karışık.
Mevzu ; iş-güç. Şu an sanki bir yol ayrımındayım. Ama bu yaşta olmaması gereken bir yol ayrımı bu. Öğretmen olarak çalışmaktan herzaman çok büyük keyif aldım ve çok da güzel geri dönüşlerini gördüm. Ancak bu yıl biraz sağlık sıkıntıları, biraz yorgunluk, biraz da fotoğraf tutkusu ile öğretmenliğe fiilen ara verdim. Öğretmeye devam ettim tabi; sadece upuzun bir süredir herhangi bir kuruma bağlı olmadan geçirdiğim ilk yıl oldu.
Tekrar çalışmak için tam da ÅŸu sıralar baÅŸvuru yapmam gerekiyor. Ä°ÅŸte büyük kararsızlık burda. Sınıfı, yoÄŸun ders günlerini deli gibi özlemiÅŸ olsam da bunun için fotoÄŸraf makinasını elimden bırakmak fikri beni çok korkutuyor. Çünkü biliyorum ki bu iki iÅŸ bir arada asla yürümez…